Marit van Bohemen

Liedje voor Marit aan / uit


Zus en Zo

Dinsdag, 11 september 2012

 

                                          ZUS EN ZO

WAAAAAAAA, Niet doehoen! Het gekrijs vanuit de woonkamer is tot in de nok van het huis te horen. In die nok zit ik een verwoede poging te doen om een fikse tekst uit mijn hoofd te leren voor een auditie.

 Amani is er, dus ons gezin is weer even compleet. De aanwezigheid van oudere zus heeft onder meer het voordeel dat ik af en toe boven mijn werk kan doen, terwijl Jacky beneden aan het rommelen is. Dat lukt namelijk nooit als Jax en ik alleen zijn. 

Maar nu is er kennelijk iets mis. Ik wacht het nog even af. Misschien houdt het uit zichzelf op? Ik ben een praktiserend voorstander van de 'los dat zelf maar even op' methode. Jammer dat het maar zo zelden wat oplevert. Diepe zucht, ik leg mijn tekst weg en sjok drie trappen af.

In de woonkamer de bekende chaos, de vloer bezaaid met speelgoed, de salontafel vol met stukken klei, potloden, papier, nu aangevuld met brugklasliteratuur en een laptop.

Op de bank liggen de meiden, bovenop elkaar. Amani houdt Jacky in een houdgreep. Jacky gilt moord en brand terwijl haar vrije hand gevaarlijk de Blackberry van haar zus heen en weer zwaait.

 Stoppen dames, ophouden nu! Ik grijp de Blackberry en trek de meiden uit elkaar. Jacky begint onbedaarlijk te huilen. Ja, ga maar lekker janken, bijt Amani haar zusje toe. Dat laat Jacky niet over haar kant gaan en haalt uit. Niet slim want Amani grijpt de kleine opdonder en zo zit ze opnieuw klem. Mijn aanwezigheid maakt kennelijk bar weinig indruk.                                                                                      Nu is het klaar! roep ik, terwijl ik Jacky bevrijd en twee meter verderop op mijn schoot hou.

Stommerikkert, brult Jacky. Stommuh-rì-kurrrt, papegaait Amani. Hè gezellig, zeg ik.

 Maar eigenlijk vind ik het helemaal niet zo erg. Ik ben er zelfs wel blij mee.

Volgens de algemene opvatting is het voor Jacky namelijk behoorlijk zielig hier thuis, want ze heeft 'helemaal niemand'. O ja, een oudere zus, maar daar heeft ze natuurlijk niets aan want die is wel negen-en-een-half jaar ouder! Dat dit niet strookt met de werkelijkheid wist ik eigenlijk wel, maar je begint toch te twijfelen aan je eigen waarneming als je het te regelmatig hoort.

Een kleine tien jaar verschil, maar vechten zoals ik dat vroeger met mijn drie jaar jongere zusje deed. Moet ik Amani misschien wel even waarschuwen dat er een dag komt dat de peuter de puber ongenadig de les leest.