Marit van Bohemen

Liedje voor Marit aan / uit


Stomme mama

Dinsdag, 24 april 2012

 

Stomme mama.

Het was oorlog op de crèche. Ik heb Jacky net opgehaald van het kinderdagverblijf en al lopend nemen we de dag door. Als ik het goed begrijp heeft Tijn haar geslagen en zij David een duw gegeven, waarna ook Evi en Uma elkaar in de haren vlogen en daarna hebben ze allemaal gehuild. De aanleiding voor dit massagevecht was dat er iets heel ergs tegen elkaar gezegd is. Het allerergste dat je je als oudste peuters op de crèche kunt laten zeggen, iets waarmee je het bloed onder iedere peuters nagels vandaan kunt trekken. Namelijk de beschuldiging dat je EEN BABY BENT!

Jacky wordt er bijna weer boos om. Ik ben geen baby mama! Tuurlijk niet, zeg ik, maar vechten is ook niet de oplossing hè Jax?! Ze haalt haar schouders op en stampt door een plasje water.

En verder, wat heb je verder vandaag gedaan? In mijn hand heb ik een stapeltje knip, kleur en kraswerkjes van de afgelopen dagen. Niks, zegt Jacky. Ik blader vluchtig door het stapeltje om alvast te bepalen wat er weg kan en wat ik zal bewaren. Een plaatje van een beer waar met een dikke zwarte stift wat halen overheen gezet zijn, die gaat weg. Een rood hart met de tekst 'Voor Jou' beplakt met stukjes glimmend papier en watjes, da's een blijvertje.

Plotseling staat Jacky stil. Ze heeft geen zin meer om te lopen. Dat kan zomaar toeslaan, zonder enige vooraankondiging. Oplitten! eist ze, met haar armen naar mij uitgestrekt. Toen ik nog kinderloos was vond ik het altijd onbegrijpelijk als een dergelijk verzoek van zo'n schatje niet werd ingewilligd. Dat zou ik nooit doen!

Nee hoor schat, zeg ik, je moet even zelf lopen. En als er niets gebeurt voeg ik er geheel onnadenkend aan toe "je bent toch geen baby?"

Oei, nu is de boot aan. IK- BEN- NIET- EEN-BABY! roept ze verontwaardigd. En dan jammert ze erachteraan "papaaa moehoet kómen....."

De enige manier om uit deze strijd te komen is zoeken naar de juiste afleiding. Ik ritsel met het stapeltje peuterarbeid. Hier ben ik zo blij mee Jax, zeg ik wijzend op het rode hart. Ze trekt het werkje uit mijn hand en dan zegt ze triomfantelijk "voor papa". Ik kijk haar verrast aan. Dan schieten we allebei in de lach. Kom op gekkerd... lopen, zeg ik. Haar handje pakt de mijne en daar gaan we, mijn baby en ik.