Marit van Bohemen

Liedje voor Marit aan / uit


Kinderen Magazine

Speen

Maandag, 23 januari 2012

Hoe een miezerig stukkie plastic voor zoveel reuring kan zorgen in ons gezin is bijna knap te noemen. Of reuring, laat ik het gewoon eerlijk zeggen; heibel. Jacky boos op haar vader, haar vader op mij, ik op hem of op Jacky; alle varianten zijn mogelijk.

De situatie is als volgt; Als het aan Jacky ligt wil ze altijd en overal de beschikking over haar speen, vooral Steven heeft daar een probleem mee. Hij vindt dat ze het zo onderhand moet afleren omdat het slecht is voor haar gebit en spraakontwikkeling, zegt hij. Ik vind dat er niets mis is met haar spraak en haar gebit is juist heel grappig (de bovenste rij loopt een beetje rond). Maar om een middenweg te vinden heb ik voorgesteld om de speen in te zetten als Jacky moe is of als ze gaat slapen. Oké, en als we aan het winkelen zijn en als ze vervelend is en als we in de auto zitten... maar dat is het dan ook echt.

Daarnaast ben ik eens op internet gaan zoeken naar harde bewijzen voor dat gebit en die spraakontwikkeling (ja, als je heibel zoekt kun je het krijgen). Nou die zijn er dus niet. Er worden allerlei beweringen gedaan; de een zegt stoppen na het eerste jaar, de ander zegt "in ieder geval voor ze 6 zijn"... tja.

Doordat Steven en ik niet geheel op een lijn zitten is het natuurlijk logisch dat Jacky kijkt waar ze de grenzen nog wat op kan rekken. De aangenaamste variant is dat ze op zangerige toon zo lief mogelijk om haar speen vraagt. Koppie beetje scheef, bambie-oogjes wijd open en gáán; Peentje? Mamma Peentjuh...Onweerstaanbaar.

Rond Sinterklaastijd zagen wij, ouders, onze kans schoon. Weg met dat ruzieding, lekker in de schoen mee naar Spanje voor babypiet. Gevolg was dat Jacky een enorme hekel dreigde te ontwikkelen aan dit cultureel erfgoed en het schoencadeautje met volle vaart terugduwde in haar laars. "hoeffe niet mamma, hoeffe niet." Toen hebben we er maar vanaf gezien.

Tot ik bij de crèche laatst informeerde naar hoe ze er daar mee omgingen. "Tja, hoe de ouders dat willen" antwoordde de leidster, om daar verbaasd aan toe te voegen: "Maar Jacky gebruikt toch geen speen? Ik geef hem haar hier nooit en alles gaat prima". Toen hebben we thuis, in redelijke pais en vree, een nieuw plan de campagne gemaakt. Het speenmoment beperkt zich nu tot het slapen in bed. Of als ze erg moe is, ik met haar boodschappen doe, we in de auto zitten... maar dat weet Steven dan weer niet...