Marit van Bohemen

Liedje voor Marit aan / uit


Kinderen Magazine

Slim

Maandag, 23 januari 2012

Ze staat op een stoel om zo, net als ik, steunend op haar ellebogen op het aanrecht te kunnen leunen. Hand onder haar kinnetje, ogen een beetje naar het plafond gericht. Ze zegt niks. Ze staat alleen maar. Het is een lief gezicht, zo'n klein  hummeltje in zo'n volwassen houding. "Doe jij"? zeg ik, om haar maar eens met haar eigen meest gestelde vraag te bestoken. Het blijft even stil en dan zegt ze: "nadenken". Ik schiet nog net niet in de lach. "waarover?" vraag ik.  "Ehm, Nijntje".

Onvoorstelbaar vind ik het, hoeveel een kind dat net twee jaar op deze wereld rondloopt al kan en snapt. Hoeveel ze al geleerd heeft en zich eigen gemaakt. Hoe ze op bijna iedere vraag die ik stel al antwoord kan geven.

Hoe slim ze al kan zijn als ze ergens haar zinnen op gezet heeft. Lukt het bij mama niet, dan ga je naar papa. Kan je ergens niet bij, dan pak je iets hoogs en klim je daarop. Die dingen heeft niemand haar hoeven uitleggen.

En dan dat dansen. Is er muziek dan wil ze bewegen. Maakt niet uit waar we zijn. In de mediamarkt was ze laatst de hit van de middag, omdat ze helemaal los ging voor een groot scherm waar een concert van Rihanna luid gedraaid werd. Bezoekers en medewerkers verzamelden zich om naar de dansende dreumes te kijken die volledig op ging in de muziek en haar eigen bewegingen. Aandoenlijk, schattig en mama ontroerd door de zuiverheid van het moment. Ik heb 'm dus gekocht, die dvd. Daar kon ik niet omheen. En als ik vrienden wil laten zien hoe leuk mijn kind is, dan zet ik 'm aan. Haar heupen schudden heen en weer, met haar armen maait ze door de lucht alsof ze drumt. Alleen in haar muzikale wereld. En als Rihanna roept "Manchester, you oké?" herhaalt Jacky heel hard "Mèn-sjes-tàh, joe kee?".  Succes verzekerd.

Soms zou ik willen dat ze altijd zo bleef. Dat ze nooit meer groter zou worden. Maar dan natuurlijk wel zonder de dwarse buien, het vele ge-nee, het getreuzel met aankleden, het gevecht tijdens het tandenpoetsen, de strijd om de schone luier en geen oor voor mijn instructies. Dat kijkje achter de schermen vergeten we gemakshalve even. Ziet de buitenwereld immers ook niks van. Muziek opzetten en het beertje laten dansen. Voor eeuwig om op te vreten.