Marit van Bohemen

Liedje voor Marit aan / uit


Kinderen Magazine

Het is maar theater

Maandag, 23 januari 2012

Daar zitten we dan. Na een helse rit dwars door verwarrend Hilversum. Maar we hebben het gered. 

Hier heb ik weken naar uitgezien. De eerste keer met mijn dochter naar het theater.

 Voor haar is het ook spannend. Zij gaat kijken naar haar twee grote liefdes; Woezel en Pip. Ik heb haar nog Nijntje en Sesamstraat door het strotje proberen te duwen, omdat ik de concurrenten vaak zo onnozel vind. Maar haar absolute voorkeur blijft uitgaan naar de twee hondjes.

Oké de filmpjes op tv zijn leuk gedaan, maar de verhaaltjes in de boeken zijn soms tenenkrommend. Ik heb althans  enige moeite om serieus voor te lezen dat "tante perenboom haar sappige peertjes wast" en vaak is totaal onduidelijk wie er nou eigenlijk aan het woord is.

Jacky kan het allemaal niet schelen. Zij is fan! Geduldig zit ze in de grote roodpluche stoel,  die ze nog niet voor een derde vult en kijkt om zich heen. Nog geen idee van wat hier gaat gebeuren.

Dan gaat het licht langzaam uit, begint de muziek en schuiven de gordijnen open. Snel kruipt ze op mijn schoot. We zien hoe het decor oplicht. Daar staat Tante Perenboom, daar hangt het zonnetje, tussendoor vliegt het vlindertje en vooraan wiegen de tulpjes heen en weer. Precies als op de tekeningen. Jacky kruipt naar de punt van mijn schoot, maakt zich zo lang mogelijk om niets te hoeven missen. En dan... komen de hondjes op. "Woezel en Pip!!" schreeuwt de zaal en Jacky gilt van enthousiasme. Haar hele lichaampje trilt ervan. Dat gillen doet ze nog een paar keer tijdens de voorstelling. Hoe trots kun je je voelen als mama, dat je getuige mag zijn van het ongegeneerde genieten van een peutertje. Zo puur en vol overgave. Truttig misschien, maar ik schiet er van vol.

Hier zit ik. Met mijn dochter op een van de dierbaarste plekken in mijn leven, het theater. En ze vindt het fantastisch. Net zoals ik, toen ik voor de allereerste keer naar een voorstelling ging. Ademloos toekijken, je mee laten voeren door dat wat er zich live voor je neus afspeelt.

 Na een klein uurtje is het voorbij. Een luid applaus en de betovering is verbroken. "Woezellèpip aaijuh?" vraagt Jacky. Maar daar blijkt geen mogelijkheid toe. Jammer. Samen stappen we de koude straat op, het regent.  Terug in de grauwe realiteit, maar met een zoete herinnering.