Marit van Bohemen

Liedje voor Marit aan / uit


Kinderen Magazine Maart 2012

De Vos

Maandag, 12 maart 2012

 Sinds anderhalve week loop ik te pas en te onpas een vos ons huis uit te schoppen. Van de ene dag op de andere was hij er opeens. Ik liep nietsvermoedend de keuken in en daar lag Jacky, plat op haar buik, te huilen op de vloer. Verbaasd vroeg ik wat er aan de hand was. Jax richtte haar hoofd op en met een aangeboren gevoel voor dramatiek snikte ze “ De vos... de vos heeft me geslagen...”

Heel even twijfelde ik. Wat te doen? Ik was hier immers getuige van de eerste stappen in de magische wereld van het kind! Ontkennen dat er een vos was zou misschien haar magisch wereldbeeld kunnen verstoren, maar doen alsof de vos er wel was maakte die wereld wellicht heel verwarrend en angstig. Ja vos, nee vos, ja vos, nee vos. Toen greep ik het denkbeeldige dier bij zijn nekvel, sleepte hem door de keuken mee naar de gang, gooide met hetzelfde aangeboren gevoel voor dramatiek als mijn dochter de voordeur open en donderde de vos de straat op.  “En waag het niet om terug te komen” riep ik er achteraan.

Toen ik terugkwam in de keuken zag ik mijn dochter vertwijfeld naar mij kijken. “Hij is weg hoor Jax, zei ik, en hij komt nooit meer terug!” Dat laatste bleek een misvatting. Ik sta nu zo’n 3 keer per dag een vos door het raam, de deur of de brievenbus naar buiten te duwen. In mijn kielzog mijn peuter die nauwlettend in de gaten houdt of ik daadwerkelijk doe wat ik heb toegezegd. Inmiddels heb ik wel wat realiteit in het scenario aangebracht. Er is nu duidelijk dat alleen zij de vos kan zien en ik niet. Dus wijst zij mij met een priemend vingertje de exacte plek van het ondier aan en ik verricht mijn heldendaad.

Gisteren zat de vos ineens in de auto. Meedoen, siste ik Steven toe, dit is de magische wereld van ons kind! Steven keek mij verbaasd aan en richtte zich tot onze dochter: Jacky, heeft die vos ook een naam? Zwieber, antwoordde Jax zonder omhaal. Och, ze had hem dus ook al een naam gegeven, wat geweldig! Zwieber die gemene vos van tv?, ging Steven door. Jaaa, riep Jacky blij, Zwieber van Dora!

Einde magische wereld, welkom koude realiteit. Ik denk dat we hier thuis maar eens wat minder televisie gaan kijken en wat meer gaan werken aan het hoofdstuk fantasie.