Marit van Bohemen

Liedje voor Marit aan / uit


Kinderen Magazine

Consternatiebureau

Maandag, 23 januari 2012

Consultatiebureaus en ik gaan niet zo goed samen. Het ging de allereerste keer al mis. Ik trof een piepjonge wijkverpleegkundige die informeerde naar hoe het met mij ging 'zo net na de bevalling', maar nauwelijks oor had voor het antwoord. Zo werd mijn met veel moeite onder woorden gebrachte postnatale somberheid afgedaan als "ach ja, de kraamtranen" en gingen we door naar vraag twee op haar lijst. Ze keek niet meer op of om, want ze was te druk met notuleren.

Haar eveneens piepjonge collegaatje, dat ik bij een latere confrontatie met het consultatiebureau trof moest het dus ontgelden toen ook zij een vragenlijstje begon af te werken. Jacky was inmiddels een half jaar.

"Hoe komt ze op u over?" ehm... je bedoelt?

"Wat voor kindje is het?" "Ah. Een meisje, dat was ons vrij snel duidelijk."

"Ik bedoel hoe zou u haar omschrijven?" "Ow, nou als een hele vriendelijke jonge vrouw."

"Ehm, ja... wat zijn haar interesses?" "Met name politiek, ja.. ik merk toch wel dat ze daar een behoorlijke voorkeur voor heeft."

Steven zat zich ondertussen stevig aan mij te ergeren en kneep hard in mijn been. Ik hield wijselijk de rest van de sessie mijn mond.

Nog geen week geleden was het weer zover. Vanwege de verhuizing dit keer een nieuw consultatiebureau. En ja hoor... ook daar ging het mis.

Nu eens geen piepjonge  dame, maar een stugge jonge man.  En ditmaal geen vragen, maar opdrachten.

Jacky werd onderworpen aan enorme reeks kundigheidtests met als rode draad het moeten stapelen van een aantal blokjes met zowel de rechter als de linkerhand. Van alle tests wist ik dat ze ze moeiteloos zou kunnen uitvoeren, thuis. Maar mij werd niets gevraagd.  Hier, tegenover stugge jonge man vaarde Jacky haar eigen koers. De ergernis van stugge jongeman groeide zichtbaar. Op zijn scherm zag ik hem woorden invullen als 'verlegen' en 'negatief'. Nu was ik het zat.

"Zullen we overgaan tot de zaken die er wel toe doen?" vroeg ik. "Gewicht bijvoorbeeld en lengte, omtrek van het hoofd wellicht en dat dan even afzetten in de curve zodat ik met een gerust hart naar huis kan?"

Grommend bijna pakte hij een meetlint en kwamen we ter zake. Binnen 5 minuten werd dat wat er toe doet duidelijk; Jacky is een kerngezonde jonge dame. "Goed, dan gaan we", zei ik resoluut. "Jacky, ruim jij die blokjes even op?" En tot mijn grote genoegen schoof jij, mijn allerliefste kind, de blokken in één veeg bijeen. Snel gaf ik een hand. "Tot ziens", stamelde de stugge jonge man. "Dat denk ik niet", zei ik en stapte opgelucht de ruimte uit.