Marit van Bohemen

Liedje voor Marit aan / uit


Kinderen Magazine

Ander land

Maandag, 23 januari 2012

Toen we gisteren de auto parkeerden bij Palmentuin (het Vondelpark van Paramaribo) en daar een hosselaar ons omslachtig met  klanken en gebaren duidelijk maakte dat hij voor een mazzeltje op onze auto zou passen, realiseerde ik het mij pas. Ik was er tot nu toe nog geen een tegen gekomen; het lijkt alsof het hier gewoonweg niet bestaat. Ik had nog geen enkele verstandelijk beperkte man of vrouw  in het Surinaamse straatbeeld gezien, terwijl we hier toch al ruim twee weken rondtoerden.  Dit was de eerste. Een aan zijn kleding te zien behoorlijk aan zijn lot overgelaten man van middelbare leeftijd met een ontroerend onhandige manier van contact maken.

Ben later in ons appartement tijdens de noodzakelijke middagrust, het is dan zo heet dat je snakt naar airco, het internet eens op gedoken. “verstandelijk beperkt in Suriname” googlede ik. Gelukkig kwam ik al snel allerlei initiatieven tegen voor mensen met een beperking èn hun ouders. Maar toen ik mij verder verdiepte bleek hoe schrijnend weinig mogelijkheden de dagopvang en verzorgers hebben. De goedheid van het hart van de verzorgers maakt dat de boel nog een beetje blijft draaien. De overheid doet nauwelijks mee.

Na een uur Palmentuin zat de trouwe hosselaar nog altijd braaf naast onze auto. In de brandende zon. Wild zwaaiend met zijn lange armen en wat stotterende klanken spugend maakte hij duidelijk dat niemand in de buurt van onze auto was gekomen zolang hij ‘m bewaakt had. Slim toewerkend naar een paar extra Surinaamse dollars, die hij uiteraard kreeg.

Toen we wegreden zag ik door de achterruit dat hij alweer midden op straat stond, zoekend naar een nieuwe klant van wie hij de auto hondstrouw zou bewaken. Hij had het, voor zover ik nu kon beoordelen, nog niet eens zo slecht voor elkaar. Een soort baan, een soort inkomen en wellicht ‘een soort’ respect van zijn medehosselaars. Bovendien kon hij de straat op, zich zelfstandig bewegen. Voor diegenen die dat niet kunnen is het hier behoorlijk rampzalig.

De enige plek op straat in Paramaribo waar ik iets aantrof van een voorziening voor een handicap was op de parkeerplaats van een van de duurste toeristenhotels in de stad. Bij Hotel Torarica hebben ze een  bord ‘parkeerplaats voor gehandicapten’ naast de ingang. Hoe je vervolgens alle trapjes en hobbels over komt als je uitgestapt bent moet je zelf maar even bekijken.

Suriname is een prachtig land, met rijke vruchtbare grond en honderden mogelijkheden in het verschiet. Je merkt dat er hard gewerkt wordt aan de vooruitgang. Nu maar hopen dat ze daar ook de kwetsbaren van laten profiteren.